دف یکی از سازهای کوبه ای در ایران است که شبیه به دایره و کمی از آن بزرگتر است.
دف از سازهای قدیمی است که گذشتگان برای اطلاع رسانی از آن استفاده می کردند.
از دف برای شادی هایشان و حتی برای ممانعت از حمله حیوانات از دف‌زدنهای ممتد استفاده میکردند.
کشورهایی که دفنوازی در آنها رایج است میتوان ایران، افغانستان، پاکستان، بحرین، عربستان و ترکیه را نام برد.
در این بین مردم ایران به دف قرابت خاصی دارند که به یکی از آنها میتوان اینگونه اشاره کرد که دف به خاطر شکل دایره ای خود به آفتاب شباهت دارد.
دف، دایره‌ای از چوب و پوست، اما در دستان یک نوازنده، دریچه‌ای‌ست رو به جهانی دیگر.
صدایش از جنس خاک است و از جنس آسمان؛ ضربه‌ای که از عمق سینه برمی‌خیزد، در پوست دف می‌پیچد و در هوا رها می‌شود.
گاه آرام و زمزمه‌وار، مثل نجوای دلی که راز می‌گوید؛ گاه پرشتاب و سرکش، مثل طوفانی که از دل کویر برخاسته باشد.
انگشتان نوازنده روی پوست دف می‌رقصند، دستانش گاه بالا می‌رود، گاه فرود می‌آید، و در این رفت‌وآمد، انگار تمام تاریخ یک سرزمین را روایت می‌کند؛ سرزمینی که رنج و شادی‌اش را در ریتم دف به میراث گذاشته.
